Gra koloru i kształtu: Półka Carlton

W 1981 roku na Milan Furniture Fair świat zobaczył przedmiot, który trudno było nazwać po prostu meblem. Była to półka Carlton — jaskrawa, chaotyczna na pierwszy rzut oka i absolutnie niepodobna do funkcjonalnego minimalizmu tamtych czasów. Jej autorem był Ettore Sottsass, lider radykalnej grupy projektowej Memphis. Swoim pojawieniem się Carlton ogłosiła początek epoki postmodernizmu, gdzie emocje, humor i wizualna gra stały się ważniejsze od surowej zasady „forma podąża za funkcją”.

Konstrukcja półki Carlton przypomina antropomorficzną figurę z rękami rozłożonymi na boki — swoisty totem współczesności. Wykonana jest z drewnianych paneli pokrytych plastikowym laminatem. To był świadomy wybór grupy Memphis: celowo używali niedrogich materiałów, które zazwyczaj kojarzyły się z wnętrzami tanich kafeterii, aby rzucić wyzwanie elitarnym drogiemu drewnu i marmurowi. Jaskrawe kolory — czerwony, żółty, niebieski i zielony — w połączeniu z kontrastowymi czarno-białymi wzorami „bakterii” tworzyły efekt ożywającego dziecięcego klocka.

Pomimo swojego dziwacznego wyglądu, Carlton jest całkiem funkcjonalnym systemem przechowywania, chociaż jej półki są ustawione pod nietypowymi kątami. Sottsass wierzył, że obiekty powinny mieć swoją „duszę” i charakter, a nie być tylko wygodnymi podstawami dla książek. Carlton stała się ucieleśnieniem wolności od ograniczeń kulturowych oraz ironicznym komentarzem do społeczeństwa konsumpcyjnego.

Popularność półki Carlton nie gaśnie od ponad czterdziestu lat. Stała się obiektem kolekcjonerskim dla takich ikon stylu, jak David Bowie i Karl Lagerfeld, którzy uwielbiali estetykę Memphis za jej energię i nieprzewidywalność. Dziś Carlton zajmuje honorowe miejsca w największych muzeach świata — od Metropolitan w Nowym Jorku po Muzeum Wiktorii i Alberta w Londynie. Pozostaje symbolem tego momentu w historii, kiedy design przestał być zbyt poważny i pozwolił sobie być jaskrawym, bezczelnym i naprawdę żywym.