Belgijskie rozwiązania dla komfortowego miasta: Doświadczenie Waregem

Cześć! Dzielę się udanymi rozwiązaniami urbanistycznymi, które zobaczyłam w mieście Waregem w Belgii. Miasto jest stosunkowo małe, ale dość gęsto zaludnione. Na dzień 1 stycznia 2020 roku jego populacja wynosiła około 38,3 tys. osób.

Podczas moich obserwacji miejskiego środowiska zwróciłam uwagę na kilka progresywnych rozwiązań urbanistycznych, które są aktywnie integrowane w nowoczesne planowanie miejskie. W szczególności przyciągnęły moją uwagę przykłady wykorzystania siatki trawnikowej, która jest ucieleśnieniem przepuszczalnej nawierzchni, odgrywającej rolę w tworzeniu zielonej infrastruktury. Rozważyłam koncepcję zielonego budownictwa, czyli „zielonych ścian”. I przeanalizowałam organizację przestrzeni publicznej, gdzie priorytetem są piesi, tworząc warunki do interakcji i socjalizacji.

Na zdjęciu przedstawiono typ przepuszczalnej nawierzchni, która często nazywana jest siatką trawnikową, ekoparkingiem lub przepuszczalną kostką brukową. Z urbanistycznego punktu widzenia, przepuszczalna nawierzchnia i trawa stanowią kluczowy element nowoczesnej zielonej infrastruktury i zrównoważonego planowania miejskiego.

Tradycyjne asfaltowe i betonowe nawierzchnie w miastach są nieprzepuszczalne, co prowadzi do szybkiego gromadzenia się dużych ilości wody deszczowej, przeciążenia miejskich systemów kanalizacyjnych, lokalnych podtopień i zanieczyszczenia zbiorników wodnych. Siatki trawnikowe, z kolei, pozwalają wodzie wsiąkać w glebę, naśladując naturalny cykl. Zmniejsza to ryzyko powodzi i poprawia jakość wody, ponieważ gleba działa jak naturalny filtr. Jest to część koncepcji „miasta-gąbki”, która staje się coraz ważniejsza w obliczu zmian klimatycznych.

Ta nawierzchnia pomaga zmniejszyć efekt „miejskiej wyspy ciepła”. Temperatura w zabudowanych obszarach jest znacznie wyższa niż w strefie podmiejskiej, ponieważ beton i asfalt pochłaniają i emitują ciepło. Zielone nasadzenia, zintegrowane w nawierzchnię, chłodzą powietrze poprzez parowanie wody i zmniejszenie pochłaniania promieniowania słonecznego. Ten sposób zwiększa również powierzchnię zieleni w mieście.

Podejście to odpowiada europejskim standardom zrównoważonego rozwoju oraz koncepcjom promowanym, takim jak „Nowy Europejski Bauhaus”, który podkreśla znaczenie integracji zrównoważonego rozwoju, inkluzyjności i estetyki.

Na zdjęciu poniżej znaczna część elewacji pokryta jest gęstą warstwą roślinności. To wyraźny przykład zielonego budownictwa lub „zielonej ściany” (green wall / living wall).

Zielone budownictwo — to system, który pozwala na uprawę roślin w pionie na ścianach budynków, zazwyczaj za pomocą specjalnych modułowych systemów, które utrzymują glebę lub inny substrat do wzrostu roślin oraz mają wbudowany system nawadniania i drenażu. Jest to jedno z najprogresywniejszych i wizualnie efektownych rozwiązań w nowoczesnym planowaniu.

Podobnie jak w poprzednim przykładzie z siatką trawnikową, zielone budownictwo jest narzędziem do zmniejszenia efektu „miejskiej wyspy ciepła”. Zielone ściany dzięki roślinności znacznie zmniejszają nagrzewanie elewacji.

Na zdjęciu przedstawiono nowoczesną przestrzeń miejską, która funkcjonuje jako strefa piesza. Cała przestrzeń wyłożona jest jasnymi płytkami, co podkreśla jej przeznaczenie wyłącznie dla pieszych. Po obu stronach znajdują się nowoczesne budynki z dużymi szklanymi witrynami na parterze, które należą do sklepów, kawiarni, a być może biur. Nad ścieżkami dla pieszych zamontowane są długie białe zadaszenia lub pergole z poziomymi lamelami. Te elementy pełnią praktyczną funkcję, tworząc cień i chroniąc pieszych przed słońcem. Wzdłuż ścieżki umieszczone są ławki.

Ten przykład wyraźnie demonstruje priorytet pieszych w planowaniu miejskim, który sprzyja interakcji i socjalizacji między ludźmi.