​Fused Deposition Modeling (FDM) (czasami Fused Filament Fabrication (FFF)), jest powszechną metodą druku 3D, opartą na warstwowym nakładaniu stopionego materiału termoplastycznego w celu tworzenia trójwymiarowych obiektów. Proces zaczyna się od podawania plastikowej nitki (filamentu) do podgrzewanej głowicy ekstrudera, gdzie materiał się topnieje. Stopiony plastik jest wypychany przez dyszę i nakładany na platformę warstwa po warstwie zgodnie z modelem cyfrowym. Każda warstwa twardnieje podczas chłodzenia, łącząc się z poprzednią, co pozwala stopniowo formować obiekt. Technologia FDM została opracowana pod koniec lat 80. przez Scotta Krampa, współzałożyciela firmy Stratasys, i wprowadzona na rynek komercyjnie na początku lat 90. Po wygaśnięciu patentu na tę technologię w 2009 roku, stała się szeroko dostępna do użytku, co przyczyniło się do wzrostu popularności druku 3D wśród entuzjastów i małych przedsiębiorstw.

Drukarki FDM mogą pracować z różnymi materiałami termoplastycznymi, takimi jak:​

Materiały te mają różne właściwości mechaniczne i charakterystyki temperaturowe, co pozwala na wybór optymalnej opcji dla konkretnych zadań. Druk FDM jest szeroko stosowany do prototypowania, produkcji funkcjonalnych części, celów edukacyjnych oraz w wielu innych dziedzinach.​

Do zalet można zaliczyć:

Niuanse:

FDM to bardzo popularny typ druku, ale przed wyborem drukarki należy wziąć pod uwagę technologie druku 3D dla konkretnych zadań.