W Włoszech balkon to nie tylko detal architektoniczny i na pewno nie miejsce na składowanie rzeczy. To przedłużenie domu lub wyspa przytulności: tutaj pije się poranną kawę, wiesza pranie, rozmawia z sąsiadami i obserwuje miasto, które nigdy całkowicie nie milknie.

To szczególnie odczuwalne w starych dzielnicach takich miast jak Rzym, Neapol czy Florencja. Wąskie uliczki, domy prawie stykają się ze sobą, a balkony stają się swoistymi "mostami" między prywatnym a publicznym. Nie ma tutaj wyraźnej granicy: życie dosłownie wychodzi na zewnątrz.

Włoskie balkony są łatwe do rozpoznania. Kute balustrady, doniczki z pelargonią (i nie tylko), czasami lekko wyblakła farba — i w tym cała ich urok. Nie dążą do perfekcji, ale wyglądają na żywe. Często wydaje się, że każdy balkon opowiada swoją własną historię: o rodzinie, która tu mieszka, o ich rytmie, zwyczajach i nawet charakterze.

Jest w tym zarówno praktyczność, jak i logiczna myśl klimatyczna. Ciepłe wieczory przez prawie cały rok sprawiają, że balkon staje się naturalnym przedłużeniem pokoju. W upale — to miejsce, gdzie łapie się powiew wiatru, w chłodne wieczory — gdzie można schować się przed rutyną z kieliszkiem wina i kocem. Włosi nie odgradzają się od miasta — wręcz przeciwnie, są w ciągłym dialogu z nim.

A balkony to także tkanka społeczna. W Neapolu łatwo sobie wyobrazić, jak sąsiedzi krzyczą z jednego piętra na drugie, omawiają nowości lub po prostu żartują. To sposób na bycie razem, nawet nie wychodząc z domu.

Może dlatego włoskie miasta wydają się takie "żywe". Bo życie w nich nie chowa się za ścianami. Jest wystawione na pokaz — w kwiatach, w praniu, w głosach, które słychać z balkonów. I w tym jest coś bardzo prostego, a jednocześnie przyciągającego, co sprawia, że zatrzymujesz się i uważniej przyglądasz, co tam na górze.