Zimowym można nazwać prawie każdy serial, jeśli ma przynajmniej jeden odcinek świąteczny. Ale ta selekcja dotyczy czegoś innego. Tutaj śnieg, zimno, krótkie dni, świąteczne światła lub życie północnego miasteczka stają się ważną częścią atmosfery. Niektóre seriale są naprawdę przytulne, inne tylko wydają się takie na pierwszych kadrach, a za zaśnieżonymi ulicami kryją się morderstwa, problemy rodzinne czy mafijne rozgrywki.

Poziom seriali jest również różny: obok uznanych hitów znajdują się po prostu przyjemne sezonowe historie.

Norweżka Johanne męczy się pytaniami o życie osobiste i oznajmia rodzinie, że przyjdzie na kolację wigilijną z chłopakiem. Pozostaje drobiazg: znaleźć go w ciągu 24 dni.

Z opisu można oczekiwać zwykłej świątecznej romcom, ale „Do domu na Święta” jest nieco bardziej dorosły i szczery. Serial mówi nie tylko o randkach, ale także o samotności, oczekiwaniach społecznych i dziwnym uczuciu, że do pewnego wieku człowiek powinien już „właściwie” urządzić swoje życie. Jednocześnie nie brakuje tu zaśnieżonych ulic, ciepłych swetrów, światełek i rodzinnych spotkań.

Ocena serialu na IMDb — 7,7 z 10 na podstawie ponad 20 tysięcy ocen. To naprawdę dobry wynik dla sezonowej romantycznej komedii. Historia miejscami jest przewidywalna, ale żywe postacie i skandynawska atmosfera nie pozwalają jej zamienić się w kolejną słodką świąteczną kartkę.

Dash znajduje w księgarni czerwony notes z zadaniami od nieznanej dziewczyny. Tak zaczyna się ich korespondencyjna znajomość: bohaterowie zostawiają sobie nawzajem wiadomości i zagadki w różnych miejscach świątecznego Nowego Jorku.

To wyraźnie młodzieżowy serial — z odpowiednimi problemami, dialogami i romantycznymi konwencjami. Jeśli dorośli bohaterowie i skomplikowane relacje są ważniejsze od świątecznej słodyczy, „Dash i Lily” może wydawać się zbyt naiwny. Natomiast z zimową atmosferą wszystko jest w porządku: księgarnie, jarmarki, ozdobione ulice, imprezy i niemal bajkowy Nowy Jork.

Na IMDb serial ma 7,4, a na Rotten Tomatoes — 100% pozytywnych recenzji krytyków. Ostatnia liczba wygląda imponująco, jednak nie oznacza, że wszyscy recenzenci przyznali serialowi najwyższe oceny: to tylko część ogólnie pozytywnych recenzji. „Dash i Lily” to jakościowa i urocza młodzieżowa romcom, ale właśnie młodzieżowa.

Przez zimową burzę pasażerowie utknęli na lotnisku w Oslo na dobę przed Świętami. W ciągu sześciu krótkich odcinków ich historie się przeplatają: ktoś spieszy do rodziny, ktoś ucieka od problemów, a ktoś spotyka osobę, której w innych okolicznościach nawet by nie zauważył.

To kameralna ensemble dramedia, którą można obejrzeć w jeden lub dwa wieczory. Jest ciepła, sympatyczna i nieprzeładowana wydarzeniami. Jednak przypadkowych zbiegów okoliczności, szybkich olśnień i przewidywalnych pojednań jest tu naprawdę dużo. Serial bardzo chce udowodnić, że świąteczna noc potrafi zmienić każdego, dlatego czasami zbyt dosłownie popycha bohaterów do potrzebnych wniosków.

Ocena na IMDb — 7,1 na podstawie około 5,5 tysiąca ocen. To najskromniejszy wynik w selekcji, ale całkowicie uzasadniony: nie wybitny serial, ale przyjemna zamknięta historia z wyraźną zimową atmosferą.

Młody lekarz Joel Fleischman przyjeżdża pracować do małego miasteczka na Alasce i stopniowo poznaje jego ekscentrycznych mieszkańców. To serial, w którym codzienne historie łatwo przechodzą w filozoficzne rozmowy, absurdalny humor i niemal magiczny realizm.

„Północna strona” nie jest całkowicie zimowa: przez sześć sezonów zmieniają się pory roku. Jednak Alaska, zimno, oddalenie od wielkiego świata, drewniane domy i bliska lokalna społeczność tworzą dokładnie ten nastrój, którego zazwyczaj szuka się w przytulnych serialach o małych miastach.

Ocena IMDb — 8,4, i to jedna z najsilniejszych pozycji na liście. Co prawda, serial z początku lat 90. ma wolne tempo, a jego późniejsze sezony są oceniane słabiej niż pierwsze. Jeśli stara telewizyjna estetyka nie odstrasza, to prawdopodobnie najlepszy wybór na długie zimowe wieczory.

Amerykański gangster Frank Tagliano składa zeznania przeciwko mafii i w ramach programu ochrony świadków przenosi się do norweskiego Lillehammer. Miasto pamięta z zimowych igrzysk olimpijskich w 1994 roku i wyobraża sobie jako niemal idealne schronienie. Bardzo szybko okazuje się, że spokojne norweskie życie nie jest całkiem przystosowane do jego metod działania.

Zima jest tu naprawdę wszędzie: zaśnieżone drogi, narty, ciemne wieczory, swetry z reniferami i powolne życie prowincjonalne. Serial celowo kręcono zimą, aby śnieg i sama Norwegia stały się pełnoprawnymi składnikami historii.

Na IMDb „Lilyhammer” ma 7,9, ale krytycy przyjęli go bardziej powściągliwie — około 65% pozytywnych recenzji. Serial jest nierówny, a żarty o różnicach kulturowych czasami są nieco szorstkie lub się powtarzają. To także nie jest dobra komedia o miłych sąsiadach: są tu przestępstwa, groźby i czarny humor. Jednak połączenie mafijnej historii z norweską biurokracją jest na tyle specyficzne, że serialowi łatwo wybaczyć część niedociągnięć.

Inspektor Armand Gamache prowadzi śledztwo w sprawie morderstw w odległej wiosce w Quebecu. Zaśnieżone domy, lokalne bistro i społeczność, w której wszyscy znają sąsiedzkie sekrety, na początku obiecują klasyczny przytulny kryminał. Jednak serial stopniowo staje się ponury i porusza znacznie cięższe tematy.

Alfred Molina dobrze pasuje do roli spokojnego i uważnego Gamache'a, ale sama ekranizacja nie zawsze znajduje równowagę między poszczególnymi sprawami a wątkiem głównym. Miłośnicy powieści Louise Penny również mogą nie zgodzić się z niektórymi zmianami postaci i ogólnego tonu.

Na IMDb serial ma 7,2, a na Rotten Tomatoes — 72% pozytywnych recenzji krytyków z średnią oceną około 5,6 z 10. To nie jest obowiązkowa klasyka gatunku, ale solidny atmosferyczny kryminał na osiem odcinków.

Każdy sezon „Fargo” opowiada osobną kryminalną historię o zwykłych na pierwszy rzut oka ludziach, którzy popełniają jeden zły krok i uruchamiają łańcuch przemocy, kłamstw i absurdalnych zbiegów okoliczności. Wydarzenia rozgrywają się głównie w zaśnieżonych miastach amerykańskiego Środkowego Zachodu.

Przytulnym ten serial można nazwać tylko wizualnie. Ciepłe kuchnie, ciężkie zimowe kurtki i uprzejme rozmowy nieustannie kontrastują z brutalnymi przestępstwami. Jeśli potrzebna jest lekka historia do relaksu, „Fargo” się nie nadaje. Jeśli jednak chcesz naprawdę dobrego zimowego serialu z czarnym humorem i mocnym wątkiem, to najlepsza pozycja w selekcji.

Ocena na IMDb — 8,8 na podstawie około 475 tysięcy ocen, a na Rotten Tomatoes serial ma około 93% pozytywnych recenzji. Najczęściej chwalone są pierwsze dwa sezony; czwarty uznawany jest za słabszy, a piąty — za udany powrót do formy. Ponieważ sezony opowiadają osobne historie, oglądanie ich w ścisłej kolejności nie jest konieczne.

Clint Barton chce tylko zdążyć do domu na Święta, ale spotkanie z młodą łuczniczką Kate Bishop wciąga go w kryminalną historię. W rezultacie mamy lekki superbohaterski film akcji na tle świątecznego Nowego Jorku — z choinką przy Rockefeller Center, girlandami, musicalem i bijatykami wśród świątecznych dekoracji.

Serial nie wymaga głębokiej znajomości całego uniwersum Marvela, chociaż znajomość historii Clinta pomoże lepiej zrozumieć bohatera. Fabuła o spisku nie jest zbyt skomplikowana, niektórzy złoczyńcy są karykaturalni, a finał stara się pomieścić zbyt wiele wydarzeń. Natomiast duet Jeremy'ego Rennera i Hailee Steinfeld działa świetnie, a niskie stawki sprawiają, że historia jest przyjemniejsza niż kolejne globalne ratowanie świata.

IMDb — 7,4 na podstawie prawie 250 tysięcy ocen, a na Rotten Tomatoes serial ma 92% pozytywnych recenzji krytyków. To nie jest szczyt superbohaterskiej telewizji, ale całkiem jakościowa i naprawdę świąteczna przygoda.