Spis treściKliknij link, aby przejść do wybranego miejsca
Ta treść została automatycznie przetłumaczona z ukraińskiego.
Squatting to praktyka samowolnego zasiedlania porzuconych lub nieużywanych budynków bez zgody właściciela. Osoby zajmujące się squattingiem nazywane są squattersami. Dla jednych jest to przymusowa potrzeba z powodu bezdomności, dla innych – akt polityczny lub styl życia.
Jak powstał squatting?
Korzenie squattingu sięgają głęboko w wieki. Już w średniowieczu chłopi mogli zajmować nieużytki, które nie były uprawiane, i osiedlać się na nich. W XIX wieku podobna praktyka istniała w USA, kiedy koloniści i osadnicy samowolnie osiedlali się na nieużywanych ziemiach, co później nawet zalegalizowano.
W XX wieku squatting stał się ważnym ruchem społecznym. Po II wojnie światowej w Europie i USA tysiące ludzi zostały bez dachu nad głową, dlatego zaczęli zajmować porzucone domy. Jednak największego rozmachu ruch squatterski nabrał w latach 60-70., kiedy był aktywnie wspierany przez anarchistów, punków, lewicowych radykałów oraz subkultury walczące z konsumpcyjnym społeczeństwem.
Squattersi: kim są?
Wśród squattersów można wyróżnić kilka głównych grup:
- Bezdomni, którzy po prostu szukają dachu nad głową.
- Aktywiści, którzy protestują przeciwko kryzysowi mieszkaniowemu i nierównościom.
- Artyści i społeczności twórcze, które przekształcają squaty w przestrzenie kulturalne.
- Anarchiści i antykapitaliści, którzy wykorzystują squaty do autonomicznego życia poza rynkową gospodarką.
Często squaty przekształcają się w alternatywne centra kultury – otwierają się w nich galerie, sceny muzyczne, teatry, a także odbywają się wykłady i dyskusje na temat społeczeństwa i polityki.
Gdzie squatting był (i pozostaje) popularny?
Squatting istnieje na całym świecie, ale w niektórych miastach zyskał szczególną popularność:
- Amsterdam (Holandia) – w latach 80. działały tu tysiące squatów, które stały się częścią miejskiego życia. W 2010 roku władze zakazały squattingu, ale ruch nie zniknął.
- Berlin (Niemcy) – po upadku Muru Berlińskiego w mieście pojawiło się wiele porzuconych budynków, które zajmowali squattersi. Niektóre z nich przekształciły się w znane przestrzenie artystyczne, na przykład Tacheles.
- Londyn (Wielka Brytania) – od lat 60. Londyn stał się stolicą europejskiego squattingu. Nawet tak znani muzycy, jak Joe Strummer z The Clash, zaczynali od życia w squatterskich warunkach. W 2012 roku w Anglii uchwalono ustawę, która uczyniła squatting mieszkaniowy przestępstwem.
- Barcelona (Hiszpania) – ruch squatterski jest tu bardzo silny. Niektóre squaty, na przykład Can Vies, stały się centrami życia społecznego.
- Kopenhaga (Dania) – słynna wolna komuna Christiania, założona w 1971 roku, jest najsłynniejszym squatem na świecie.
Squatting w Ukrainie
W Ukrainie zjawisko squattingu również istnieje, chociaż jest mniej rozwinięte niż w Europie Zachodniej. Po rozpadzie ZSRR wiele budynków przemysłowych, fabryk i akademików pozostało bez właścicieli. W Kijowie, Charkowie i Lwowie były próby stworzenia kulturalnych squatów, w których odbywały się koncerty, wystawy i pokazy filmowe. Najsłynniejszy przypadek to centrum artystyczne „Pasika” w Kijowie, które działało w zaniedbanym budynku.
Czy squatting jest legalny?
Status prawny squattingu zależy od kraju. W Holandii, Wielkiej Brytanii i Niemczech w ostatnich latach przepisy zaostrzyły się, a squattersi są często eksmitowani. Jednocześnie w niektórych miastach władze lokalne negocjują z squattersami i przyznają im status legalny. Na przykład w Berlinie niektóre squaty stały się oficjalnymi spółdzielniami mieszkaniowymi.
Ten post nie ma jeszcze żadnych dodatków od autora.
