Rytm – podstawa każdej muzyki. Można idealnie rozebrać skomplikowaną pieśń, ale zrujnować ją nierównym tempem. Słuchacz od razu to poczuje, nawet bez wykształcenia muzycznego. Metronom kładzie tę podstawę już od pierwszych zajęć. Proste urządzenie z równym pulsem lepiej trenuje poczucie czasu niż jakiekolwiek wideo lekcje czy podręczniki. Nic nie ocenia i nie podpowiada. Po prostu daje znać, czy jesteś w tempie, czy tylko tak się wydaje.

Wewnętrzna pulsacja (zdolność odczuwania równego tempa bez zewnętrznego punktu odniesienia) kształtuje się nie naturalnym talentem, a treningiem. Młodemu skrzypkowi czy pianistowi wydaje się, że gra równo. Nagranie na telefonie szybko to obala – w trzecim takcie tempo przyspiesza, w siódmym już spada. Metronom daje obiektywną kontrolę. Jego równy puls tworzy siatkę, na którą kładzie się melodia. Tak, pierwsze zajęcia są trudne. Uczeń się denerwuje, gubi, narzeka.

Kup metronom nie jest trudno, znacznie trudniej — wracać do niego po pierwszych niepowodzeniach i znowu grać tę samą partię. Właśnie dlatego nauczyciele szkół muzycznych i konsultanci sklepu muzycznego Komora często radzą, aby nie gonić za szybkością, a najpierw nauczyć się stabilnie trzymać tempo.

W trzecim tygodniu tempo staje się już wewnętrzne, ciało zapamiętuje puls, gra się wyrównuje. Jak prawidłowo pracować z metronomem? Zacznij powoli. 60 BPM (uderzeń na minutę) uważane jest za podstawowe tempo dla większości ćwiczeń. Graj melodię dwa razy wolniej, niż wskazał kompozytor. Przyspieszaj stopniowo, dodając 4–6 BPM codziennie. Nagłe zwiększenie tempa niszczy dokładność. Pracuj w częściach: podziel kompozycję na fragmenty po 4–8 taktów i ćwicz każdy do pełnego zgrania z pulsem. Dopiero po tym połącz je w całość. Co jakiś czas wyłącz metronom i graj samodzielnie, a potem sprawdzaj się ponownie. Jeśli zgranie jest dokładne, to postęp. Jeśli nie, wróć do wolnego tempa i przepracuj trudne miejsca.

Mechaniczny metronom będzie lepszy dla nowicjuszy niż elektroniczny, ponieważ jest wyraźniej słyszalny. Wahadło przed oczami nadaje wizualny puls. Mózg łapie rytm od razu dwoma kanałami, i uchem, i oczami. Przykładem wysokiej jakości metronomów jest niemiecka seria Wittner. Wszystkie modele tej linii działają bez baterii, mają długi naciąg i precyzyjne zębate przekładnie. Model Wittner M855-131 w orzechowej obudowie pasuje tym, którzy szukają ciepłej klasyki do domowego pokoju. Wittner M855-161 wygląda nowocześniej dzięki ciemnemu wykończeniu. A Wittner M855-111 – to minimalistyczna czarna wersja do surowego wnętrza lub gabinetu nauczycielskiego. Techniczne wnętrze trzech modeli jest identyczne, cena również, do 3 tys. UAH. Wybór dyktuje estetyka. Co wpływa na cenę mechaniki? Przede wszystkim – materiał obudowy. Drewno jest droższe od plastiku, lite drewno droższe od forniru, egzotyczne gatunki droższe od standardowych. Mosiężny naciąg służy dziesięcioleciami, a tłoczony stalowy gdzieś 5–7 lat aktywnej pracy. Najlepsza jakość wykonania to niemiecka lub japońska. Takie metronomy będą droższe o 25–30% od azjatyckich. W tym przypadku płaci się za jakość i gwarancję serwisową. Elektroniczna wersja przyda się później. Kiedy uczeń dorosnie do klikania w słuchawkach, do nagrywania na cyfrowych stacjach roboczych i pracy z podkładem. Ale na początku większość nauczycieli wciąż radzi mechanikę — lepiej dyscyplinuje słuch i nie pozwala "schować się" za elektronicznymi podpowiedziami. W Komora mechaniczne metronomy Wittner często wybierane są właśnie dla szkół muzycznych, zajęć domowych i podstawowego nauczania rytmu. Z czasem wahadło zaczyna działać jako wewnętrzny punkt odniesienia i wtedy muzyk przestaje liczyć uderzenia i naprawdę odczuwa tempo gry.