Spis treściKliknij link, aby przejść do wybranego miejsca
Pomimo obecności wspólnych cech urbanizacji jako globalnego procesu, w różnych krajach i regionach ma ona swoje szczególne cechy1. USA i Kanada są wysoko urbanizowanymi krajami świata2. USA i Kanada przeszły urbanistyczną transformację w ciągu 100–105 lat3. Specyficzna charakterystyka procesów urbanizacyjnych w USA i Kanadzie4. Rozległe megalopolis — obszerne urbanizowane strefy w konfiguracji pasmowej5. W ostatnich latach w USA i Kanadzie, w związku z stopniowym upadkiem centralnych części miast, z jednej strony, oraz stref podmiejskich, z drugiej (w szczególności spowodowanym wzrostem cen paliw), rozpoczął się proces powrotu ludności z przedmieść do miast6. W wielu miastach USA i Kanady pojawiła się potrzeba rozpoczęcia realizacji projektów regeneracji, czyli przebudowy brownfieldów7. Amerykańskie miasta rzadko trafiają do rankingów komfortowych miast — są one głównie budowane według zasady „miasto dla samochodów” raczej niż dla ludzi
Ta treść została automatycznie przetłumaczona z ukraińskiego.
Pomimo obecności wspólnych cech urbanizacji jako globalnego procesu, w różnych krajach i regionach ma ona swoje szczególne cechy
To znajduje odzwierciedlenie w
- różnych poziomach i tempie zachodzenia procesów urbanizacyjnych
- specyfice ich przestrzennego rozprzestrzenienia
1. USA i Kanada są wysoko urbanizowanymi krajami świata
W USA prawie 83 % w Kanadzie 81,7 % ludności prowadzi miejski styl życia.
Tempo wzrostu liczby i udziału mieszkańców miast — 0,96 % i 0,95 % rocznie — jest wysokie.
2. USA i Kanada przeszły urbanistyczną transformację w ciągu 100–105 lat
(od 1890 do połowy lat 90. XX wieku), zwiększając udział ludności miejskiej prawie dwukrotnie — z około 40 % do 75 %.
Intensywna urbanizacja była związana z industrializacją — rozwojem przemysłu, budową nowych dużych zakładów przemysłowych, co spowodowało potrzebę znacznej ilości siły roboczej i skłoniło robotników do przeprowadzki do miast z obszarów wiejskich lub z mniej rozwiniętych regionów.
3. Specyficzna charakterystyka procesów urbanizacyjnych w USA i Kanadzie
— przeprowadzka od końca lat 60. XX wieku ludności z miast (przede wszystkim zamożnych przedstawicieli białej rasy) do przedmieść, jako rezultat wzrostu dochodów ludności, motoryzacji itp.
To spowodowało rozwój masowej suburbanizacji — rozwoju przedmieść i formowania obszarów niskiej zabudowy, których mieszkańcy codziennie dojeżdżają do miasta i z powrotem do pracy.
W „jednopietrowej Ameryce” mieszka 2/3 amerykańskich gospodarstw domowych.
Suburbanizacja doprowadziła do wzrostu liczby aglomeracji miejskich i zwiększenia liczby ludności w nich, w statystyce ludności USA takie aglomeracje nazywane są obszarami metropolitalnymi i ludność kraju dzieli się nie na miejską i wiejską, ale na metropolitalną i niemetropolitalną.
4. Rozległe megalopolis — obszerne urbanizowane strefy w konfiguracji pasmowej
Megalopolis nie są strefą ciągłej zabudowy miejskiej — zajmują jedynie około 1/10 terytorium, resztę przestrzeni zajmują domki, pola, lasy, drogi transportowe, zbiorniki wodne, tereny niezabudowane.
Zwykle megalopolis rozciągają się wzdłuż najważniejszych szlaków transportowych i wieloszlakowych, swoistych osi ekonomicznych
„Boswash” (Boston-Waszyngton), „Chicagoland” (Chicago-Pittsburgh), „SanSan” (San Francisco-San Diego) — tutaj mieszka prawie połowa miejskiej ludności USA.
Boswash i Chicagoland stały się w rzeczywistości międzynarodowe — znajdują się zarówno w USA, jak i Kanadzie.
5. W ostatnich latach w USA i Kanadzie, w związku z stopniowym upadkiem centralnych części miast, z jednej strony, oraz stref podmiejskich, z drugiej (w szczególności spowodowanym wzrostem cen paliw), rozpoczął się proces powrotu ludności z przedmieść do miast
Towarzyszy temu gentryfikacja — proces zmiany struktury klasowej ludności w centrum miasta.
6. W wielu miastach USA i Kanady pojawiła się potrzeba rozpoczęcia realizacji projektów regeneracji, czyli przebudowy brownfieldów
(brownfields, dawne tereny przemysłowe, które obecnie zmieniły swoje przeznaczenie)
W tych obszarach odbywa się nowe budownictwo oraz modernizacja obiektów dziedzictwa przemysłowego, mająca na celu zapewnienie mieszanej funkcji, gdy łączy się mieszkalnictwo, biura, miejsca rekreacyjne.
7. Amerykańskie miasta rzadko trafiają do rankingów komfortowych miast — są one głównie budowane według zasady „miasto dla samochodów” raczej niż dla ludzi
Natomiast kanadyjskie miasta regularnie trafiają do dziesiątki najwygodniejszych miast na świecie — przede wszystkim Wancouver + w mniejszym stopniu, Calgary, Toronto, Montreal — dlatego często kanadyjskie miasta są pionierami nowoczesnych praktyk planowania miejskiego.
W ten sposób przegląd procesów urbanizacyjnych w USA i Kanadzie otwiera głębokie zrozumienie tego, jak różne czynniki wpływają na dynamikę miejską i jak każdy kraj może wykorzystać te przykłady do osiągnięcia bardziej efektywnego zrównoważonego rozwoju miejskiego.
Ten post nie ma jeszcze żadnych dodatków od autora.
