Bunraku (bunraku) - to forma japońskiego teatru lalek, która ma swoje korzenie w XVII wieku. Jest znany z dużych, szczegółowych lalek, które są używane razem z narracyjnymi i muzycznymi elementami. Ważną cechą bunraku jest to, że każda lalka jest sterowana przez trzech ludzi: głównego lalkarza, który steruje głową i prawą ręką lalki, drugiego lalkarza, który steruje lewą ręką lalki, oraz trzeciego lalkarza, który steruje nogami. Narrator, znany jako "tayū", opowiada historię i wykonuje wszystkie głosy postaci. Towarzyszy mu muzyk, który gra na japońskim instrumencie strunowym, zwanym "shamisen". Bunraku, razem z teatrem kabuki oraz klasycznymi tańcami Noh i Kyogen, uważane jest za jeden z czterech wielkich rodzajów tradycyjnego japońskiego teatru.