„Wszystko przypomnieć”: oryginał i remake - co do czego?

Film "Total Recall" ("Pamięć absolutna") to jeden z tych filmów, które pozostawiły wyraźny ślad w światowej kinematografii.

Historia zaczyna się od noweli Philipa K. Dicka "We Can Remember It for You Wholesale" (po polsku, z jakiegoś powodu po prostu "Wspomnienia hurtowe"), napisanej w 1966 roku. To on jest autorem pomysłu, który później zainspirował Hollywood do kilku ekranizacji.

Postanowiłem obejrzeć film z 1990 roku po tym, jak napisałem ten post https://tseivo.com/b/lil-frames/t/Lnxm150oMG/speculative-identities-resurs-de-vyvchaiut-aidentyku-zi-svitu-sci-fi

Reżyser Paul Verhoeven nakręcił film z Arnoldem Schwarzeneggerem w roli głównej. Film połączył brutalny akcję, cyberpunkową atmosferę i głęboką filozofię o tożsamości i pamięci. To właśnie ten film stał się kultowy, a wielu uważa go za prawdziwą klasykę lat 90-tych.

Osobiście widziałem ten film w telewizji w latach 2000-tych i bardzo zapadły mi w pamięć sceny, w których u Schwarza wychodzą oczy. No i kobieta z trzema piersiami.

Tak to ocenzurowano (zoom / przycinanie):

Ale z jakiegoś powodu wydawało mi się, że ta scena nie była przycinana w telewizji. Może mózg sam sobie coś wymyślił, kto wie. Ale moim zdaniem lepiej by było, gdyby to ocenzurowano:

Po dwóch dekadach pojawiła się nowa wersja "Pamięć absolutna" z Colin Farrell w roli głównej.

Film otrzymał nowoczesne efekty specjalne, inny styl wizualny i nieco inaczej zinterpretował oryginalną historię. Jednak dla wielu fanów okazał się chłodniejszy, mniej "duszy". Dlatego wielu widzów (tak jak ja 😉) woli pierwszy film z jego charyzmą i niepowtarzalnym duchem lat 90-tych.

Film z 2012 roku ma za dużo efektów specjalnych i za mało, jak to się teraz mówi - "vibe'u". Film z 1990 roku ma świetną paletę kolorów, która rekompensuje nieco cringe'ową grę aktorską Schwarza.

W rezultacie, "Pamięć absolutna" to nie tylko fantastyka z walkami i efektami specjalnymi, ale historia o poszukiwaniu siebie, która sama stała się częścią naszej zbiorowej pamięci. Wersja z 1990 roku zachowała charyzmę i ducha swojego czasu, a remake z 2012 roku pozostał raczej techniczną wariacją bez tej emocjonalnej głębi. I tu pojawia się paradoks: film o iluzjach i prawdziwych wspomnieniach sam stał się wspomnieniem, które wybieramy, aby zachować - nawet jeśli jest trochę naiwny i "cringe'owy". Oba filmy oglądałem na Kyivstar TV.