Przez wiele lat jednym z najbardziej zauważalnych telewizyjnych typów pozostał genialny, ale nie do zniesienia mężczyzna. Mógł poniżać kolegów, lekceważyć bliskich i unikać szczerych rozmów — trudny charakter miał wyjaśnić, jeśli nie wszystko, to bardzo wiele. Komedie również często opierały się na wzajemnej niechęci: małżeństwo marzyło o ucieczce od siebie nawzajem, przyjaciele wymieniali się obelgami, a każdy przejaw szczerości należało natychmiast zneutralizować żartem.

„Ted Lasso”, „Prawdziwa terapia” i inne seriale nowej nietoksycznej fali oferują inny punkt widzenia. Ich postacie nie są doskonałe i daleko im do zawsze właściwego zachowania. Złością, zazdrością, egoizmem, naruszaniem cudzych granic i podejmowaniem nietrafionych decyzji. Jednak te historie nie przekonują nas, że brutalność jest oznaką siły, a niezdolność do mówienia o uczuciach czyni bohatera ciekawszym.

Przeciwnie, najważniejsze zmiany zaczynają się wtedy, gdy postacie odważają się uznać swoją wrażliwość, poprosić o pomoc lub po prostu wysłuchać drugiego człowieka. Konflikty są tu potrzebne nie do nieskończonego konfrontowania się, ale po to, by pokazać: nawet trudne relacje można stopniowo przebudować. To seriale o terapii w szerokim sensie — niekoniecznie w gabinecie psychologa, ale poprzez przyjaźń, miłość, pracę i poczucie wspólnoty.

Amerykański trener przyjeżdża do Anglii, aby poprowadzić klub piłkarski, chociaż prawie nic nie wie o europejskim futbolu. Wydawałoby się, że to idealne warunki do komedii o naiwnej obcokrajowcu, z którego wszyscy się śmieją. Jednak prawdziwa siła Teda nie tkwi w wiedzy zawodowej, ale w umiejętności dostrzegania ludzi.

Nie odpowiada agresją na agresję, nie stara się kierować drużyną za pomocą strachu i pozwala mężczyznom mówić o niepokoju, niepewności i samotności. Jednocześnie serial nie przekształca dobroci w magiczną supermoc: sam Ted przeżywa ataki paniki, rozwód i strach przed utratą bliskich. Jego optymizm to nie zaprzeczanie problemom, ale świadomy wybór, by nie przenosić własnego bólu na innych.

Po śmierci żony psychoterapeuta Jimmy nie może wrócić do normalnego życia. Oddala się od córki, lekceważy zasady zawodowe i pewnego dnia zaczyna mówić pacjentom to, co naprawdę o nich myśli. Czasami jego radykalna szczerość pomaga, a czasami tworzy nowe problemy.

„Prawdziwa terapia” nie idealizuje ani psychologów, ani samego procesu leczenia. Ludzie, którzy zawodowo pomagają innym, sami potrzebują wsparcia i daleko im do przestrzegania własnych rad. Ale nawet po poważnych błędach postacie nie odwracają się od siebie na zawsze. Kłócą się, ustalają granice, przyznają się do winy i starają się odbudować zaufanie.

W centrum serialu znajduje się odnoszący sukcesy pisarz Greg Russo, znany z popularnych kryminałów o bohaterze o przydomku Kogut. Za pewnością siebie, dowcipem i publicznym wizerunkiem kryje się mężczyzna, któremu znacznie łatwiej wymyślać cudze przygody niż uporządkować własne relacje.

Nowa praca w małym college'u zmusza Grega do znalezienia się wśród ludzi, których nie można zaimponować tylko sławą. Szczególnie ważne stają się jego relacje z dorosłą córką: serial nie stara się natychmiast przekształcić ich w idealną rodzinę, ale pokazuje powolne i niezręczne odbudowywanie bliskości. „Kogut” kontynuuje ton „Teda Lasso” i „Prawdziwej terapii”: człowieka definiuje nie brak błędów, ale gotowość dostrzegania ich konsekwencji i chęć do zmian.

Joann prowadzi podcast o seksie i relacjach, a Noah jest rabinem. Ich spotkanie szybko przeradza się w wzajemną sympatię, chociaż przyjaciele, krewni, tradycje religijne i wcześniejsze doświadczenia podpowiadają, że tej parze będzie trudno.

Główna atrakcyjność serialu polega nie tylko na romantycznej chemii między bohaterami. Joann i Noah dość wcześnie zaczynają omawiać to, o czym pary w romantycznych komediach zazwyczaj milczą do ostatniego odcinka. Wyrażają lęki, zadają niewygodne pytania i nie oczekują, że partner sam się domyśli. Sprzeczności między nimi nie znikają, ale miłość tutaj jawi się jako stały dialog, a nie gra w milczenie.

Nikki i Jason chcą mieć dziecko, ale z powodu problemów z poczęciem decydują się na procedurę adopcyjną. Razem z kontrolami, rozmowami kwalifikacyjnymi i oczekiwaniem muszą zmierzyć się z wątpliwościami: czy są wystarczająco odpowiedzialni, zabezpieczeni i w ogóle gotowi na bycie rodzicami?

W wielu sitcomach długotrwałe relacje stają się źródłem żartów o wzajemnym irytowaniu się. W „Założyć rodzinę” jest odwrotnie. Nikki i Jason mogą się kłócić i działać nierozważnie, ale pozostają drużyną. Ich bliskość opiera się nie na idealnej zgodności, ale na zdolności wspierania się nawzajem, gdy wspólny sen trzeba realizować zupełnie inaczej, niż sobie wyobrażali.

Po śmierci siostry Sem czuje się obca w rodzinnym miasteczku w Kansas. Nie wie, czego chce od życia, nie znajduje wspólnego języka z rodziną i jakby zajmuje miejsce, które kiedyś należało do innej osoby. Wyjście z izolacji zaczyna się od poznania Joela i małej społeczności takich samych ludzi, którzy nie wpisują się w zwykłe wyobrażenia o normalności.

W serialu prawie nie ma głośnych zwrotów akcji. Jego główne wydarzenia to wspólna piosenka, wieczorna rozmowa, nieudany żart lub decyzja, by jednak przyjść na spotkanie. „Ktoś gdzieś” szczególnie dobrze pokazuje, że wsparcie nie zawsze ma postać mądrego przemówienia. Czasami to po prostu osoba, która regularnie pozostaje blisko i nie wymaga, by najpierw stać się bardziej wygodnym.

Nauczyciele publicznej szkoły w Filadelfii pracują w warunkach ciągłego braku pieniędzy, przestarzałego sprzętu i dziwnych decyzji administracji. Męczą się, irytują i różnie podchodzą do zawodu, ale nadal przychodzą do szkoły dla dzieci.

Format pseudodokumentalnego sitcomu pozwala bohaterom żartować z siebie nawzajem, ale serial nie przekształca kolektywu w grupę wrogów, przypadkowo zamkniętych w jednym pomieszczeniu. Młodzi nauczyciele uczą się od doświadczonych, a doświadczeni stopniowo uznają, że również mogą się mylić. Nawet najbardziej ekscentryczne postacie nie sprowadzają się do jednej komicznej cechy.

Wdowiec Charles nie wie, czym wypełnić życie po śmierci żony. Córka radzi mu znaleźć nowe zajęcie, i rzeczywiście znajduje: zatrudnia się jako asystentka prywatnej detektyw i pod przykrywką osiedla się w domu opieki, gdzie trzeba odnaleźć zaginioną biżuterię.

Detektywistyczna intryga staje się pretekstem do rozmowy o samotności, starzeniu się, utracie pamięci i strachu przed staniem się ciężarem dla rodziny. Mieszkańcy pensjonatu nie są zredukowani do roli uroczych lub zabawnych staruszków: zakochują się, przyjaźnią, zazdroszczą i ukrywają urazy. Rozwiązując cudze tajemnice, Charles stopniowo wraca do własnego życia.

Dorosły Maksimo opowiada siostrzeńcowi, jak w młodości zdobył wymarzoną pracę w luksusowym kurorcie Las Colinas. W latach 80. to miejsce wydaje mu się ucieleśnieniem sukcesu: zamożni goście, kolorowe imprezy i w końcu możliwość pomocy swojej rodzinie.

Bardzo szybko Maksimo zdaje sobie sprawę, że awans zawodowy wymaga kompromisów. Musi zdecydować, czy można pozostać porządnym człowiekiem w środowisku, w którym wszyscy próbują wykorzystać siebie nawzajem. Dzięki barwnemu stylowi i słonecznemu nastrojowi „Akapulko” może wydawać się lekką bajką, ale to właśnie ta łagodność pozwala serialowi mówić o ambicjach bez zwykłego zachwytu bezlitosnymi zwycięzcami.

Rodzina Rose traci majątek i przeprowadza się do małego miasteczka, które kiedyś kupili dla żartu. Na początku to rozpieszczone i oderwane od rzeczywistości osoby, które postrzegają lokalnych mieszkańców jako tymczasową niedogodność. Jednak stopniowo to właśnie Shitt's Creek staje się ich domem.

Ten serial jest ważny dla nietoksycznej fali, chociaż jego bohaterowie nie są tacy od samego początku. Pokazuje, jak ludzie zmieniają się dzięki akceptacji, odpowiedzialności i codziennej bliskości. Szczególnie ciepło przedstawione są tutaj romantyczne relacje, w których miłość nie musi być udowadniana cierpieniem, zazdrością czy ciągłą walką o władzę.

Eleanor umiera i trafia do idealnej pozagrobowej krainy. Problem w tym, że za życia była daleka od bycia wzorową osobą, więc znalazła się tutaj przez pomyłkę. Aby uniknąć ujawnienia, bohaterka zaczyna studiować etykę i stara się przynajmniej udawać, że staje się lepsza.

„W lepszym świecie” można uznać za jeden z głównych prekursorów nowej nietoksycznej fali. Serial przekształca filozoficzne pytania w dowcipną komedię, ale jego centralna myśl jest zaskakująco prosta: samodzielne bycie dobrą osobą jest prawie niemożliwe. Zmieniamy się dzięki tym, którzy cierpliwie wyjaśniają, spierają się, wybaczają i dają nam jeszcze jedną szansę.