«Chigi» w architekturze

Są ważnym estetycznym aspektem świątyń shintoistycznych, gdzie często łączone są z Katsuogi, innym rodzajem ornamentu na dachu. Dziś Chigi i Katsuogi używane są wyłącznie w budynkach shintoistycznych i odróżniają je od innych obiektów religijnych, takich jak świątynie buddyjskie w Japonii.

Uważa się, że chigi były używane w japońskich budynkach od I wieku naszej ery.

Ewolucyjne pochodzenie chigi jest nieznane. Jedna z teorii głosi, że po prostu połączono ze sobą deski, które pozostały nieprzycięte.

Inna teoria sugeruje, że były częścią systemu nośnego, zakotwiczonego w ziemi dla stabilizacji dachu.

Kolejna teoria sugeruje, że były używane do „ściskania” i utrzymywania słomianego pokrycia. Dowody na to można zobaczyć w minka (tradycyjnych domach budowanych w jednym z kilku tradycyjnych japońskich stylów budowlanych), lub w zwykłych tradycyjnych domach, gdzie dwie połączone deski często występują na szczycie dachu.

Jednak jedynym pewnym faktem jest to, że początkowo chigi były funkcjonalną częścią konstrukcji, ale z doskonaleniem technik budowlanych ich funkcja została utracona, a pozostawiono je jako ozdoby.

Chigi prawdopodobnie zdobiły jedynie domy i magazyny potężnych rodzin, a więcej ozdób oznaczało wyższy status. Ta tradycja przetrwała do stosunkowo niedawnych czasów. W XVII–XIX wieku kodeks prawny dyktował, ile chigi można umieścić na dachach budynków w zależności od statusu społecznego właściciela. Dziś chigi występują tylko w świątyniach shintoistycznych.

Chigi można wbudować bezpośrednio w dach, jako część konstrukcji lub po prostu przymocować i skrzyżować na szczycie, jako ozdobę. Uważa się, że pierwsza metoda bardziej przypomina swój oryginalny design i jest nadal stosowana w starych metodach budowlanych, takich jak shinmei-zukuri, kasuga-zukuri i taisha-zukuri. Chigi, które nie są wbudowane w budynek, są skrzyżowane, a czasami przycinane z niewielkim wygięciem. Chociaż chigi zazwyczaj umieszczane są tylko na końcach dachu, ta metoda pozwala czasami umieścić je również pośrodku.

Bardziej wyszukane chigi, takie jak w świątyni Ise, są wycinane jednym lub dwoma kaza-anami (kaza-ana), czyli „otworami na wiatr”, oraz trzecim otwartym cięciem na końcu, co nadaje im rozdwojony wygląd. Złote metalowe pokrycia służą zarówno celom ochronnym, jak i dekoracyjnym.

Ogólnie rzecz biorąc, obecnie „Chigi” jest wyłącznie dekoracyjnym elementem w świątyniach shintoistycznych, ale możemy je również spotkać w domach. „Chigi” jest ozdobą, która symbolizuje różnorodne aspekty japońskiej kultury i wierzeń oraz przekazuje tradycyjny styl i dziedzictwo architektury w Japonii.